Bezstresowe wychowywanie dzieci to popularny i modny temat w ostatnim czasie. Stres towarzyszy człowiekowi przez całe życie. Staramy się z nim walczyć, ale to nie jest takie proste, a wręcz niemożliwe . Bezstresowe wychowywanie dzieci polega na tym, aby starać się ograniczać dziecku stres od początku jego życia. Niestety już wtedy dziecko przeżywa swój pierwszy stres. Potem ten stres towarzyszy dziecku w każdym etapie jego rozwoju (przedszkole, szkoła, studia i praca).Należy od samego początku (od narodzin) oswoić dziecko ze stresem. Rodzice sami powinni ustalić zasady co dziecko może, a czego mu nie wolno. Dziecko powinno orientować się kto jest najważniejszy w domu, kto ma największy autorytet w rodzinie. Przede wszystkim nie powinniśmy jako rodzice spełniać wszystkich zachcianek dziecka. Człowiek, który ma wszystko staje się materialistą. Niestety takie postępowanie często prowadzi do wychowywania egoistów. Jako rodzice nie powinniśmy dopuścić do takiego ryzyka.

Człowiek wychowuje się przez całe życie. Następuje tylko zamiana wychowawcy w zależności od wieku w jakim znajduje się dziecko. Wiek przedszkolny jest to czas, w którym dziecko bawi się, ale też zdobywa swoją pierwszą wiedzę. Przedszkole rozwija u dziecka wyobraźnię, zainteresowania, różne umiejętności. Przede wszystkim usprawnia rozwój emocjonalny, intelektualny. Dziecko ma kontakt z rówieśnikami, co ma duży wpływ na jego rozwój. Rodzice chcą, aby ich dzieci były miłe, grzecznie się bawiły. Próbują różnych metod, a jeżeli to nie przynosi rezultatu karzą dziecko. Skutki takich działań są złe. Niestety w dzisiejszych czasach prawie na każdym kroku spotykamy się z takim problemem. Dlatego w wychowywaniu dziecka przedszkole odgrywa zasadniczą rolę. Nauczyciele starają w pewnym stopniu wyeliminować błędy wychowawcze. W domu rodzice powinni pomagać dziecku w okresie przedszkolnym. Przede wszystkim razem z nim na przykład malować, uczyć się wierszyków, piosenek. Tworzy to ogromną więź między dzieckiem, a rodzicem.

Wychowywanie dziecka w niepełnej rodzinie jest to problem z którym spotykamy się nie do dziś. Są różne powody powstania rodzin niepełnych. Może to być zbyt szybkie macierzyństwo, wychowywanie dziecka bez małżeństwa bądź rozwód rodziców. Wychowywanie dziecka przez obojga rodziców jest bardzo ważne. Ma to ogromny wpływ na sytuacje materialną rodziny. Gdy dziecko wychowuje się bez ojca jego psychika zostaje zaburzona. Natomiast gdy brak matki dziecko jest opóźnione w procesie dojrzewania, przede wszystkim brak więzi uczuciowej między matką, a dzieckiem. Ogromne znaczenie na wychowywanie dziecka wywiera wpływ otoczenie w jakim jest wychowywane. Każdy człowiek różni się od siebie, inaczej myśli, ma inny charakter, usposobienie. Miłość matki do dziecka jest to uczucie, którego nie sposób jest opisać. Matka z dzieckiem tworzy niesamowitą wieź emocjonalną, dziecko u matki czuje się bezpieczne. Natomiast miłość ojcowska jest miłością spokojną, nie ma tu takiej zażyłości uczuciowej. Podsumowując wychowywanie dzieci w niepełnej rodzinie komplikuje w dalszym etapie rozwoju życie partnerskie, które są przekładają się na własne związki.

W wychowywaniu rodzinnym dziecka niepełnosprawnego decydującą rolę odgrywa zaakceptowanie sytuacji, w jakiej dana rodzina się znalazła. Nie jest to łatwy proces. Bez akceptacji, że dziecko jest inwalidą rodzice nie są w stanie jego wychowywać. Takie dziecko należy otoczyć opieką, miłością rodzinną bez względu na jego stan zdrowia. Wychowywanie dziecka niepełnosprawnego jest bardzo ważne, ponieważ wpływa to na jego psychikę i rozwój. Rodzice powinni nawiązać więź między sobą i dzieckiem. Niepełnosprawne dziecko jest akceptowane tylko przez takich rodziców, którzy starają się zrozumieć jego problemy oraz jego potrzeby. Nie narzekają na dziecko, cieszą się z jego sukcesów. Czasami zdarza się, że rodzice wymagają zbyt wiele od dziecka upośledzonego. Maja zbyt duże wymagania. Takie dziecko jest wtedy bardzo nerwowe, nadpobudliwe. Rodzice często zauważając u takiego chorego dziecka nieprawidłowości , unikają odtrącają go. Można spotkać też rodziców, którzy wiedzą, że jego dziecko jest nienormalne umysłowo, wiedzą jak z takim dzieckiem postępować. Ono czuje ,że rodzice są z niego zadowoleni. Każdy rodzic powinien jednakowo traktować dziecko chore i zdrowe bez wyjątków.

Problemy wychowawcze to bolączka wielu dzieci ich rodziców, opiekunów, a także nauczycieli. Takie kłopoty najczęściej występują u dzieci, które wychowywane są w rodzinach wielodzietnych, w rodzinach zastępczych, w rodzinach gdzie panuje patologia. Mnóstwo jest powodów wywołujących trudności wychowawcze. Mogą to być przyczyny wywołane przez otoczenie ,gdzie dziecko przebywa bądź przyczyny wrodzone. Rodzina to podstawowa jednostka, w której wychowujemy dziecko. Rodzice powinni starać się przekazywać dzieciom dobre maniery, okazywać wobec nich dobre zachowanie. Niestety nie zawsze tak jest. Zdarza się ,że dzieci nie są kochane przez swoich rodziców .Wtedy dzieci mają zaburzoną psychikę oraz mogą się dziwnie zachowywać. Bardzo częstym problemem, gdzie występują trudności wychowawcze jest sytuacja materialna rodziny. Rodzice ze względu na niskie zarobki, nie mogą zaspokoić potrzeb albo tzw. zachcianek dzieci. Niestety taka sytuacja często może prowadzić to przykrych zdarzeń.

Szkoła to teren ,gdzie najczęściej możemy się spotkać z trudnościami wychowawczymi, z którymi boryka się młodzież. Coraz częściej wśród młodzieży jest bardzo dużo agresji i przemocy. Środowisko szkolne to miejsce, gdzie może występować bardzo wiele gangów. Nauczyciele niestety boją się swoich wychowanków .Główną przyczyną tego stanu rzeczy może być brak pedagogicznego przygotowania nauczycieli. Najczęstsze błędy nauczycieli w zachowaniu uczniów: brak kontaktów nauczycieli z rodzicami uczniów, bezradność wobec problemów szkolnych, lęk o pracę, brak zaufania wśród kolegów, krytyka ze strony innych nauczycieli, walka z trudnościami wychowawczymi, dostosowanie nauczycieli się do wieku ucznia, branie pod uwagę regulaminu szkoły, zgoda wychowawców co metod wychowywania, podejmowanie działań związanych z zapobieganiem z trudnościami wychowawczymi, wybór nauczycieli, którzy będą cenieni przez uczniów. W naszym kraju coraz częściej możemy się spotkać z takim zachowaniem, które nas martwią, zaskakują. Szkoła , która ma prawidłowy plan organizacji to miejsce, gdzie uczniowie uczą się posłuszeństwa i wiedzy.

Celem wychowywania dziecka jest stałe poznawanie dziecka, jego umiejętności, zamiłowań. Przede wszystkim dorośli powinni dążyć do tego ,aby ich dziecko dobrze się rozwijało, wspierać je. Dziecko stara się bardzo wiele zrozumieć ,obserwuje nauczyciela .Uczy się pewnych zachowań, wad i zalet. Nauczyciel musi uważać w jaki sposób odzywa się do dzieci, ponieważ pokazuje swoje zachowanie, które ma bardzo duży wpływ na ich psychikę. Dzieciństwo jest podstawą w prawidłowym wychowywaniu dziecka. Im jest lepsze tym dziecko lepiej sobie radzi w życiu. Dziecko powinno samo myśleć, analizować, wysuwać wnioski, rozumieć, nie powinniśmy na nim nic egzekwować. Wychowawca wie o tym , co najbardziej jest dziecku potrzebne do prawidłowego rozwoju. Dziecko wychowywane bez miłości jest bardzo wrażliwe, zestresowane. Najczęstsze problemy wychowawcze w przedszkolu jakie występują u dziecka to: nieprawidłowości w mowie dziecka, dziecko zbyt krzykliwe, napastliwe, kłótliwe, wybuchowość, porywczość psychoruchowa u dziecka, dziecko odosobnione

Dzieci wychowywane w rodzinach niepełnych mają o wiele trudniejszą sytuację materialną niż w pełnej rodzinie. Bardzo ciężka jest sytuacja, gdy dziecko wychowuje niezamężna matka. Matka stara się za wszelką cenę uporać się z zaistniałą sytuacją. Bardzo mocno stara się sprostać obowiązkom rodzicielskim ,ale to wymaga dużo pracy. Matki chcą zapewnić przyszłość dziecku .Zmierzają do tego ,aby ich dziecko zdobyło wykształcenie, dobry zawód i pracę. Chcą, aby ich dziecko było dobre, uczciwe i zaradne w życiu. Bardzo trudną sytuacją jest, gdy wychowywaniu dzieci zmuszony jest ojciec. Jest to dla niego duże obciążenie fizyczne i psychiczne. Tutaj niestety pojawiają się podstawowe problemy, trudności w wypełnianiu obowiązków rodzinnych ( robienie zakupów, gotowanie ,sprzątanie).Ojcowie powinni rozmawiać z dziećmi na różne tematy. Bardzo często bagatelizują ten fakt. Twierdzą ,że to zadanie należy do szkoły, nauczycieli. Dziecko zwykle, gdy czegoś potrzebuje idzie z tym do matki, ale coraz bardziej zdają sobie sprawę z roli ojca w domu.

Dom rodzinny to najwspanialsze miejsce, w którym wychowują się dzieci. Niestety dosyć często możemy spotkać rodziny, które nie spełniają roli wychowawczej. W związku z tym potrzebna jest interwencja państwa tak, aby zabezpieczyć dzieci przed taką rodziną. Popularnym rozwiązaniem jest umieszczenie dziecka w rodzinach zastępczych, domach dziecka , ośrodkach opiekuńczych itp. Powodem istnienia takich miejsc jest branie pod uwagę dobro dzieci, które w nich przebywają. Staramy się zaspokoić dzieciom podstawowe potrzeby tak ,aby dały sobie radę w dorosłym życiu. Dom dziecka to nie to samo, co dom rodzinny, niestety brakuje w nim miłości i ciepła rodzinnego. Dzieci wychowywane w domu dziecka dosyć często nie mogą poradzić sobie w nauce, mają problemy ze skupieniem uwagi, są nadpobudliwi. Są to skutki sieroctwa, które dosyć często wiążą się z przeżyciami doznanymi w domu rodzinnym ( awantury rodzinne, alkohol ).Bardzo trudne dla takiego dziecka jest zaakceptowanie nowego miejsca. Zadaniem takiej placówki jest stworzenie dziecku bezpieczeństwa, tak aby wychowanek nie był pozostawiony sam sobie.

Telewizja to źródło informacji i rozrywki, które niestety szkodzi dzieciom. Bardzo wielu ludzi korzysta z telewizora. Środki masowego przekazu pokazują informacje kulturalne, ale także zaśmiecają ludzki umysł. Ujednolicają znajomość o świecie. Rozwija autorytet oraz zalety. Telewizja głęboko uzależnia, wpływa na życie rodzinne. Uświadamia, przełamuje bariery wiekowe. Wpływa na osobowość, zadawala pewne potrzeby. Objawy negatywnego działania telewizji na rozwój wychowywania dzieci w rodzinie to: zły wpływ na proces rozwojowy dziecka, destabilizacja rodzinna. Środki masowego przekazu wpływają na wrażenia słuchowe i wzrokowe. Niestety ciągłe oglądnie telewizji prowadzi do zmęczenia narządu wzrokowego, ale także wpływa na brak koncentracji dziecka. Dziecko jest nadpobudliwe po przez oglądanie telewizji, nie może się skupić na nauce. Zbyt długie przesiadywanie przed telewizorem ogranicza zaangażowanie i rozwagę. Dzieci mają bardzo mało czasu dla rodziny, na zabawę z kolegami. Dosyć często to telewizja wychowuje dzieci zamiast rodzice.